Dziewczyna kontra chłopak

Przyszli rodzice pragną, by ich dziecko urodziło się zdrowe. Minęły już czasy, kiedy małżeństwa z niepokojem i niepewnością wyczekiwały narodzin pierwszego dziecka, który musiał być koniecznie dziedzicem rodu. Do przeszłości powinny należeć te okresy, kiedy kobieta była kimś gorszym niż mężczyzna. Mimo iż równouprawnienie poczyniło ogromne zmiany w życiu społecznym, w wielu środowiskach kobieta w dalszym ciągu traktowana i oceniana jest inaczej niż mężczyzna. Skutków trwającej od wieków dominacji płci męskiej i związanego z nią dyskryminowania kobiet nie można zlikwidować w ciągu zaledwie kilku-dziesięciu lat. Badania naukowe dowodzą, że nie ma żadnej biologicznie uwarunkowanej różnicy między intelektem kobiety i mężczyzny. Prawdą jest natomiast, że poszczególne zdolności i umiejętności są bardziej typowe dla jednej z płci. Dziewczynki są zazwyczaj bardziej utalentowane np. w nauce języków, chłopcy natomiast lepiej i szybciej pojmują konstrukcje i relacje przestrzenne (oczywiście i tu istnieją wyjątki). Przyczyną tego stanu rzeczy mogą być różnice w ukształtowaniu półkul mózgowych. Chłopcy mają silniej rozwiniętą prawą półkulę mózgową, w której usytuowany jest ośrodek sterujący myśleniem przestrzennym. Rodzice już bardzo wcześnie zauważają, że ich synowie i córki znacznie różnią się między sobą. Jest to z jednej strony spowodowane genetycznymi różnicami biologicznymi i działaniem hormonów. Z drugiej strony różnice te wynikają z odmiennych zachowań otoczenia, a w szczególności rodziców, w stosunku do dziewczynek i chłopców. Wielu rodziców stara się wychowywać dzieci jednakowo bez względu na płeć. I jest to słuszne podejście. W żadnym wypadku nie powinno się faworyzować chłopca i traktować go jako "kogoś lepszego".