Przykład rodziców

Największy wpływ na ukształtowanie dziecka ma w procesie wychowania wzorzec rodziców. Zachowania dziecka są odbiciem tego, co zaobserwuje ono u swoich rodziców. Nie chodzi tutaj wyłącznie o wypowiedzi i zewnętrzne objawy zachowania, lecz w równie dużym lub nawet w większym stopniu, o nasze wewnętrzne nastawienie do wielu problemów. Dziecko doskonale wyczuje każdą sprzeczność między naszymi zachowaniami i uczuciami. Niezgoda lub sprzeczności między rodzicami niepokoją dziecko i czynią je bardzo niepewnym. Reakcje rodziców muszą być dla dziecka w pełni zrozumiałe, musi ono wiedzieć, co jest ważne, a co mniej istotne. Decyzja ojca musi być akceptowana także przez matkę. To 'na co pozwala matka, nie może być zakazane przez ojca. Niekonsekwencje w procesie wychowawczym dezorientują i niepokoją dziecko, które nigdy nie wie, czy to co robi jest dobre czy złe. W wyniku niespójnej i niezgodnej linii wychowawczej obojga rodziców, dziecko staje się niepewne i bojaźliwe. Jeżeli opiekę nad małym dzieckiem rodzice dzielą z innymi osobami (babcia, opiekunka, wychowawczyni w żłobku), należy zwracać szczególną uwagę, by wszystkie linie wychowawcze były w miarę spójne. W przeciwnym bowiem razie, dzieci nauczą się wykorzystywać sprzeczne poglądy na swoją korzyść. Słysząc uwagi rodziców, protestują cytując słowa, które usłyszały od opiekunki. Ale takie sytuacje nie czynią ich szczęśliwszymi, ponieważ naturalnym dążeniem dzieci jest sprawianie przyjemności tym wszystkim, których kochają i szanują. W prawidłowych układach dziecko - rodzice, mały człowiek identyfikuje się ze swoimi rodzicami, stara się ich naśladować i zachowywać tak jak oni. Kiedy dziecko będzie starsze, znajdzie własny sposób na życie i zacznie odchodzić od rodziców. Ale nawet wtedy, gdy stanie się zupełnie samodzielne, zachowa przykład rodziców, zarówno ten dobry, jak i zły.